Pouco Comum, Alvarinho 2015

regio Minho, bakermat Vinho Verde
regio Minho, bakermat Vinho Verde

Quita da Lixa is een wijnhuis dat midden in Minho ligt, dus onder de DOP Vinho Verde valt. De wijngaarden liggen een 40 km noordoostelijk van Porto, waar de bodem veel graniet en leisteen bevat. Het aantal zonuren is hoog, rond de 2500 op jaarbasis maar ook de regelval is overvloedig (tussen de 1500 en 2000 mm op jaarbasis).

Een van de veel geteelde witte druiven rassen is de Alvarinho, in Spanje Albariño genoemd. Dit ras zou feitelijk een Riesling zijn die door monniken in de middeleeuwen naar Spanje is gebracht. Wat beide druivenrassen in ieder geval gemeenschappelijk hebben is de hoge zuurgraad en het verfijnde, soms bloemige aroma.

Granieten Pergola
Granieten Pergola

Traditioneel wordt er voor het leiden van de ranken gebruik gemaakt van hoge granieten palen, waardoor er minder risico is op rot en er ruimte is voor teelt van andere gewassen onder de ranken. Meer en meer wordt het cordon-systeem toegepast.

Cordonmethode leiden van ranken
Cordonmethode leiden van ranken

 

 

 

 

 

 We proefden  de Pouco Comum, een Alvarinho uit 2015.

Pouco Comum alvarinho 2015De wijn is helder, bleekgeel.  We ruiken peer en lychee. Zoals te verwachten bij wijnen uit de Vinho Verde heeft er een lichte malolactische vergisting plaatsgevonden (appelzuur wordt omgevormd tot melkzuur) waardoor er een miniem prikkeltje op de tong is. We proeven ook weer peer en stoofappeltjes. De zuren zijn licht en er is een klein bittertje dan na blijft hangen. In de mond is de wijn niet adstringerend maar voelt wel licht droog aan.

We vinden het een mooie wijn, lekker voor op het terras, in een vroeg voorjaar achter glas, en zouden dan doordrinken bij een maaltijd met stevige vis zoals zwaardvis of rogvleugel.  We vermoeden dat de wijn ook prima een niet-scherpe maar wel kruidige oosterse maaltijd kan doorstaan.

We kochten de wijn voor ruim € 7 bij de Sligro.

Les Grands Merisiers 2011, M. Chapoutier

Van het huis Chapoutier hebben wij al eerder wijnen geproefd. Ik zal eerlijk zeggen dat ik wel een fan ben: een fles van Chapoutier heeft me tot nog toe nooit teleurgesteld (en: nee mensen ik word niet betaald door Chapoutier en ik heb ook geen aandelen 🙂 ).

Foto van Michel Chapoutier
Michel Chapoutier is inspirerende leider van het M(aison) Chapoutier

Het gebied van Chateauneuf-du-Pape is historisch interessant. In de 14e eeuw zetelden de pausen niet in Rome, maar in Avignon. Het pauselijk zomerverblijf in die tijd stond in Chateauneuf-du-Pape. De wijnen uit dat dorp hadden al veel eerder een goede naam, maar het pauselijk buitenverblijf leidde wel tot een naamsverandering…

Chateauneuf-du-Pape ligt in de zuidelijke Rhône vallei, waar de bodem bestaat uit stenen op klei en zand. Gedurende de nacht wordt de overdag door de stenen opgenomen warmte aan de druiven afgegeven. Een Chateauneuf-du-Pape is, als het een AOC wijn is tenminste, altijd een blend van verschillende druiven. Sommige wijnmakers maken het erg complex met tot wel negen druivensoorten. Chapoutier houdt het relatief eenvoudig: meer dan 50% granache, aangevuld met mourverdre en syrah.

Het Label van Les Merisiers

De druiven worden met de hand geplukt en na de triage (waarbij blaadjes, stokjes, slechte druiven etc. worden verwijderd) vindt de gisting in betonnen bakken plaats. Het laten gisten in betonnen bakken is traditie in deze streek, maar het is wel interessant dat in het proces zich ook meer met hout geassocieerde smaken ontwikkelen. Daarbij wordt de temperatuur zorgvuldig gecontroleerd. Het gistingsproces duurt 4 weken, waarna de wijn nog ongeveer 15 weken in betonnen tanks rijpt. Er komt dus geen hout aan de opvoeding te pas.  De wijn is licht rood met een zweem oranje. Duidelijke tekenen van veroudering.

De neus van de wijn is stevig: wat leer, kruidig, iets rokerigs en een hint van braam. In de mond valt de wijn op door soepelheid. Mooie zachte  tannines en zacht rood fruit. Op de tong een dropachtig bittertje. Het alcohol percentage is 15% en dat is vrij hoog. Wij zijn daar over het algemeen geen voorstander van omdat de wijn daardoor meestal alcoholisch, log en zwaar wordt. Deze wijn is ondanks het hoge alcoholpercentage  verrassend elegant.  Qua begeleiding vraagt dit om een verfijnd stukje vlees. Een lambsrack met provinciaalse kruiden en een korstje van pistache noten bijvoorbeeld.

Wij kochten de wijn voor rond de €18 (inclusief BTW) bij de Sligro, maar hij is voor een paar euro meer ook elders verkrijgbaar. Voor deze prijs is veel moois te krijgen uit de hele wereld. Maar gegeven de elegantie, de soepelheid en het complexe smaakpalet beoordelen wij de wijn als goed.

Voor de liefhebber is deze video interessant:

 

Proeza 2014, Arinto – Chardonnay

Casa en wijngaarden Freitas
Casa en wijngaarden Freitas
Portugal is niet het meest ontwikkelde wijnland in Europa, afgezien van de Port, maar er zijn pareltjes te vinden.  Net als in Italië zijn er veel inheemse  druivenrassen die interessante wijnen leveren. Ook hier zien we dat de sterke mondiale druivenrassen (Chardonnay, Syrah, etc) aangeplant worden en, bij het monteren van de wijn, gemengd worden met lokale rassen.
Wijngebied DOP Sébutal
Wijngebied DOP Setúbal

Een minder bekend wijngebied is de Peninsula de Setúbal, gelegen aan de zuidelijke over van de monding van de Taag. De grond bestaat uit voornamelijk zand en kalksteen. het aantal zonuren is overvloedig maar de warmte wordt getemperd door de zeewind.

 

Casa en wijngaarden Freitas
Casa en wijngaarden Freitas

Een van de wijnhuizen is Casa Ermelinda Freitas die 240 ha wijngaarden rond het dorpje Fernando Pó bezitten. De aanplant is voornamelijk met veel verschillende inheemse rassen maar sinds een aantal jaren worden mondiale rassen aangeplant zoals de Chardonnay. Van dit wijnhuis proefden we de Proeza uit 2014. De wijn is een compositie van de lokale Arinto en de mondiale Chardonnay. Het alcoholpercentage is 13,5%.

Proeza 2014
Proeza 2014

Het is een  heldere lichtgele wijn met een zachte neus: boterig en lichte kruidigheid met een zweem van vanille en cederhout.  Zoals te verwachten bij Chardonnay op kalk en zandsteen toont de wijn eerst wat neutraal op te tong, maar al snel valt de boterigheid weer op met een prettige bite door een klein bittertje in de finale. Het romige en het bittertje doen denken aan amandel. We proeven steenfruit zoals perzik en ook zachtzoete meloen.

Het is een mooie wijn voor op het terras, (lunch met een salade of na het werk met een zacht-romige kaas erbij?)  maar het lijkt ons ook een prima begeleider van een varkensfricandeau of een op de huid gebakken eendeborst.

We kochten de wijn bij Jean Arnaud wijnkoperij in Tilburg voor € 7,50; een prima propositie. 

 

Floralis, Moscatel Oro

Miguel Torres, CEO van wijnhuis Torres
Miguel Torres, CEO van wijnhuis Torres

Miquel Torres is de vierde generatie eigenaar/wijnmaker van het gelijknamige wijnhuis. Miquel moet gezien worden als de grondlegger van het  huidige, zeer professioneel geleide wijnimperium.  In Catalonië alleen al bezit men ruim 1700 ha wijngaarden waarmee men ¼ van de jaarlijkse productie realiseert. Ook in andere delen van Spanje bezit Torres wijngaarden, en er worden ook oogsten van ander wijnbouwers ingekocht. Dat dit niet ‘at random’ gebeurt mag blijken uit de vele onderscheidingen die de wijnen uit dit huis binnenhalen.  Er is en wordt geïnvesteerd in gespecialiseerde laboratoria, innovatieve technieken om de druifkwaliteit gedurende de groei en rijping aan de wijnstok te monitoren en een eigen ingenieur voor de inkoop van oude, nieuwe en getoaste vaten. In de jaren ’80 is welbewust gekozen voor uitbreiding in Chili.

De Floralis is gemaakt van de ‘Muscat de Allejadría’ uit de wijngaarden in de Penédès. Het is een van de oudste muskaat-druivenrassen. Deze druif doet het goed in warme gebieden zoals rond de Middellandse zee maar ook in Zuid-Afrika en Australië. Daar wordt deze druif gebruikt voor alcoholversterking van andere wijnen.

Torres FloralisDe wijn toont fraai in het glas: een mooie warme amberkleur, bijna wat stroperig hangt zij aan het glas. Direct vallen de friszoete geuren op die kenmerkend zijn voor de musakaatdruif: honing, oranjebloesem, sinaasappelzest kruidnagel. We associëren de geur ook direct met rozen.

In de mond valt direct het frisse van sinaasappelzest op wat gevolgd wordt door kruidigheid van specerijen zoals kruidnagel. Pas daarna komen de tonen die we verbinden met rozijnen, gedroogde abrikoos. De zest zit ook overduidelijk in de finale wat opmerkelijk is bij een iets zoete dessertwijn: we hadden eerder wat zoetigs verwacht. Het ontbreken van een met zoet te associëren afdronk toont de kwaliteit van het huis Torres in deze dessertwijn.

De genoten van de wijn ( 15% alcohol) bij een dessert van crême brulée verrijkt met muntblaadjes, witte nougat, een streep karamel.

De wijn is goed verkrijgbaar voor prijzen iets onder de 10 euro. Wij vinden de prijs/kwaliteitsverhouding prima!